كرده از ساوه به قم آوردند و در وقت وفات آن حضرت موسى بن خزرج اشعرى آن حضرت را در باغ بابلان خود مدفون ساخت و آن باغ را وقف مزار مسلمين نمود ، احاديث بسيار در مدح آنها وارد شده مثل حديث « مرحبا با خواننا من اهل قم » و حديث « لو لا القميون لضاع الدين » . اين شهر در نهايت اعتبار بود تا در فتنهء تاتار و مغول به سعايت اهل رى كه تباين مذهب با آنها داشتند لشكر هلاكو خان در قم قتل عام كرده و قصر شوكت آنها را درهم شكست . قنوات و انهار مخروبه ماند بعد از آن فتنه دوباره رو به آبادى آورده ، سلاطين صفويه جوار حضرت معصومه را مضجع خود قرار دادند ، وظايف و مستمريات عنايت نمودند ، سد كنار رودخانه را محكم بستند ، بعد از آن در تسلط افاغنهء قليجائى به كلى خراب شد . اثرى از قنوات و باغات نماند به شهر ويرانى خاوية على عروشها . آن قرار داد آب اندازان از ميان رفت . تا آن‌كه از يمن دولت همايون اين سلطنت قوى شوكت و اهتمام امناى دولت ابد مدت در عهد وزارت مرحوم ميرزا تقى خان امير و مرحوم ميرزا آقا خان صدر اعظم فرمان جهان مطاع در تقسيم آب‌اندازان رودخانه شرف صدور يافت و آن قاعدهء قديمه برقرار شد . در سنهء هزار و دويست و هفتاد و پنج حكم محكم ملوكانه كه رحمت عالميان است در اجراى قنات ناصرى به جهت شرب آب اهل شهر شد . الحق موهبت عظمى شد و آبى بر روى كار آمد بلكه بهتر از عهد سابق شد . به جهت تيمن و تبرك اگرچه نمىشود سلسلهء هاشمى نسب را داخل ساير مردم شمرد تا اين صحيفه خالى از ذكر ايشان نباشد مجملى از اشراف و اعيان اين طبقهء عليه ذكر مىشود :